Główna idea: Pewnego dnia wszystkie polskie słowa zaczynają znikać z magicznego Słownika Dwujęzyczności! Jeśli dzieci ich nie uratują, babcia nie będzie mogła opowiedzieć bajki, pierogi stracą swoje imię, a nawet słowo „kocham” zniknie z rodzinnych listów.
Drużyna uczniów musi przejść przez kilka krain, rozwiązać zagadki i odzyskać zagubione słowa. Po drodze odkrywa, że znajomość dwóch języków to prawdziwa supermoc.
1. Bohaterowie
Maja – Strażniczka Dwóch Języków
Odważna, ciekawa świata dziewczynka. Mówi po polsku i angielsku, ale czasami miesza oba języki.
Profesor Bilinguś
Zabawny czarodziej, który pilnuje magicznego słownika. Ciągle przekręca słowa i gubi własną różdżkę.
Zapominajek
Zabawny stworek, który zjada polskie słowa, ponieważ uważa, że dwa języki to o jeden za dużo. Nie jest zły — po prostu nigdy nie poznał magii dwujęzyczności.
Elegancka, nieco przemądrzała dama, która poprawia wszystkich, nawet kiedy nikt jej o to nie prosi.
Drużyna Odkrywców
Pozostali uczniowie. Mogą grać litery, zagubione słowa, podróżników, rodzinę, a nawet gadające pierogi!
Liczbę ról można dowolnie zwiększać. Każde dziecko może dostać własną kwestię, słowo lub zadanie.
2. Scenariusz przedstawienia
Czas trwania: około 15–20 minut
Wiek: klasy 1–6, z możliwością dostosowania do starszych dzieci
SCENA 1. ALARM W MAGICZNYM SŁOWNIKU
Na scenie stoi duża księga. Dzieci rozmawiają po polsku i angielsku. Nagle słychać alarm.
MAJA: Czy ktoś wie, dlaczego moja babcia powiedziała dziś, że zjadła na śniadanie… kanapkę z „butem”?
DZIECKO 1: Może chciała powiedzieć „butter”?
DZIECKO 2: Czyli masło!
DZIECKO 3: A może po prostu była głodna i zjadła buta?
Wszyscy się śmieją. Wbiega Profesor Bilinguś.
PROFESOR BILINGUŚ: Alarm! Alarm! Katastrofa językowa! Znikają polskie słowa!
MAJA: Jak to znikają?
PROFESOR BILINGUŚ: Tak po prostu! Najpierw zniknęło „chrząszcz”, potem „źdźbło”, a teraz nie mogę sobie przypomnieć słowa na coś, co jemy z rosołem!
DZIECKO 1: Makaron?
PROFESOR BILINGUŚ: Nie!
DZIECKO 2: Kluski?
PROFESOR BILINGUŚ: Tak! Kluski! Na szczęście jeszcze nie wszystkie zniknęły!
Nagle pojawia się Zapominajek.
ZAPOMINAJEK: Ha, ha, ha! To moja sprawka! Zjadam polskie słowa, bo dzieci i tak wolą mówić po angielsku!
MAJA: Ale dlaczego?
ZAPOMINAJEK: Bo polskie słowa są trudne! „Szczęście”, „źdźbło”, „bezwzględny”… Kto to wymyślił?!
PROFESOR BILINGUŚ: Język polski nie jest trudny! Jest tylko… czasami bardzo kreatywny!
ZAPOMINAJEK: Jeśli chcecie odzyskać słowa, musicie przejść trzy próby. Ha, ha, ha!
MAJA: Podejmujemy wyzwanie!
Dzieci podnoszą ręce.
WSZYSCY: Misja: uratujmy polskie słowa!
SCENA 2. KRÓLESTWO GŁOSEK
Na scenę wchodzą dzieci z literami: SZ, CZ, Ś, Ć, Ź, Ż.
PANI GRAMATYKA: Witajcie w Królestwie Głosek! Aby przejść dalej, musicie wypowiedzieć trzy polskie słowa.
ZAPOMINAJEK: To będzie łatwe! Przecież dzieci nie potrafią powiedzieć „chrząszcz”!
MAJA: Spróbujemy!
PANI GRAMATYKA: Pierwsze słowo: „szczęście”!
Publiczność i dzieci powtarzają słowo.
PANI GRAMATYKA: Drugie słowo: „źdźbło”!
Dzieci próbują wymówić słowo. Można zrobić zabawną pauzę.
DZIECKO 2: Czy można dostać dodatkowe życie?
PROFESOR BILINGUŚ: To nie gra komputerowa! Chociaż czasami przydałby się przycisk „powtórz”!
PANI GRAMATYKA: Ostatnie słowo: „chrząszcz”!
Wszyscy powtarzają.
ZAPOMINAJEK: Niemożliwe! Udało wam się!
MAJA: Bo nie musimy być doskonali. Wystarczy próbować i ćwiczyć!
Dzieci unoszą pierwsze odzyskane litery.
SCENA 3. MOST DWÓCH JĘZYKÓW
Na scenie pojawiają się dwa znaki: POLSKI i ENGLISH.
ZAPOMINAJEK: Teraz sprawdzimy, czy naprawdę znacie dwa języki! Jeśli nie potraficie przetłumaczyć słów, most zniknie!
MAJA: Drużyno, jesteście gotowi?
WSZYSCY: Yes! Tak!
Profesor Bilinguś pokazuje kolejne obrazki lub kartki.
PROFESOR BILINGUŚ: Jak jest „kot” po angielsku?
DZIECI: Cat!
PROFESOR BILINGUŚ: A „dog”?
DZIECI: Pies!
PROFESOR BILINGUŚ: „Dom”?
DZIECI: House!
PROFESOR BILINGUŚ: „Family”?
DZIECI: Rodzina!
ZAPOMINAJEK: To było za łatwe! Teraz trudniejsze pytanie. Jak powiedzieć po polsku „I miss my grandma”?
Dzieci zastanawiają się.
MAJA: Tęsknię za moją babcią!
DZIECKO 3: A ja za pierogami babci!
DZIECKO 4: A ja za wakacjami w Polsce!
PROFESOR BILINGUŚ: Widzicie? Języki pomagają nam opowiadać o tym, co czujemy, kogo kochamy i za czym tęsknimy.
ZAPOMINAJEK: Hmm… Nigdy o tym nie pomyślałem.
Dzieci rozwijają papierowy most.
SCENA 4. ZAGUBIONE SŁOWA SERCA
Na scenę wchodzą dzieci trzymające kartki z napisami: MIŁOŚĆ, RODZINA, DOM, PRZYJAŹŃ, TĘSKNOTA.
PANI GRAMATYKA: Ostatnia próba. Każde z was musi wybrać jedno polskie słowo i powiedzieć, dlaczego jest ważne.
DZIECKO 1: Dla mnie „babcia”, bo opowiada mi historie z Polski.
DZIECKO 2: Dla mnie „rodzina”, bo możemy mieszkać w różnych krajach, ale nadal jesteśmy blisko.
DZIECKO 3: Dla mnie „przyjaźń”, bo przyjaciele rozumieją mnie nawet wtedy, kiedy pomylę słowa.
DZIECKO 4: Dla mnie „dom”, bo mam dom tutaj i mam dom w Polsce.
MAJA: A dla mnie „kocham”. Bo mogę powiedzieć „I love you” i „kocham cię”, a znaczenie jest równie piękne.
Zapominajek powoli spuszcza głowę.
ZAPOMINAJEK: Chyba rozumiem… Myślałem, że jeśli dzieci mówią po angielsku, nie potrzebują już polskiego.
MAJA: Możemy znać wiele języków. Każdy daje nam coś wyjątkowego.
ZAPOMINAJEK: A czy jest jeszcze miejsce na jedno małe stworzenie, które chciałoby się nauczyć polskiego?
WSZYSCY: Oczywiście!
ZAPOMINAJEK: To jak się mówi „friend”?
DZIECI: Przyjaciel!
ZAPOMINAJEK: Przyjaciel! Umiem! Jestem dwujęzycznym Zapominajkiem!
Wszyscy się śmieją. Zapominajek oddaje odzyskane słowa.
SCENA 5. WIELKI FINAŁ
Profesor Bilinguś otwiera magiczny słownik.
PROFESOR BILINGUŚ: Udało się! Wszystkie słowa wróciły!
MAJA: Bo język to nie tylko słowa. To nasze historie, rodziny, wspomnienia i uczucia.
DZIECKO 1: Możemy mówić po polsku.
DZIECKO 2: Możemy mówić po angielsku.
DZIECKO 3: Możemy czasami pomylić jedno z drugim!
DZIECKO 4: Ale nigdy nie musimy się tego wstydzić!
ZAPOMINAJEK: A ja już nigdy nie zjem słowa „pierogi”!
PROFESOR BILINGUŚ: Bardzo słusznie! Pierogi się je, a słowa się pielęgnuje!
WSZYSCY RAZEM:
Dwa języki, dwa światy,
w każdym skarb jest bogaty!
Polski, angielski — każdy z nich
pomaga nam zrozumieć świat i innych!
Dzieci unoszą kartki z polskimi słowami. Można zakończyć wspólną piosenką o języku, przyjaźni lub Polsce.
KONIEC
